Aldebert heeft het geheim van het magische recept. Krachtige melodieën, gebeitelde orkestraties en onderwerpen die openstaan voor de wereld, met een heel eigen prisma dat alle generaties aanspreekt. Hij slaagt erin het kind wakker te schudden en dat deel van de kindertijd dat door volwassenen vaak vergeten wordt, weer tot leven te wekken.
In de loop van zijn albums is hij regelmatig afgegleden naar rock/metal arrangementen. Zijn nieuwe project "Enfantillages 666", gesteund door Helldebert, zijn kwaadaardige tweelingbroer, geeft een ereplaats aan dit muzikale genre, waarin hij al met zijn eerste groepen heeft gewerkt en waar hij al sinds zijn tienerjaren bijzonder dol op is. De liedjes beloven iets 'gespierder' te zijn dan gewoonlijk, dus ben je klaar voor wat rock-'n-roll met de familie? Van? 5 tot 125 (en ouder)! Rock-'n-roll is voor altijd!
"Metal? Dat is geen muziek", hoor ik vaak En metal? voor kinderen en hun ouders, nee maar dat is prima? Het klopt dat de weddenschap op papier een beetje gek leek. Maar van kinds af aan heeft deze muziek me gevoed en gerustgesteld, als een soort openbaring. Het gaat zelfs zo ver dat ik de troost voel van een warme chocolademelk voor een open haard als ik luister naar ultra-referente bands als System of a Down. Het is komisch, dat geef ik toe, maar het is de waarheid. Warm en veilig. Een kind in foetushouding in een ijzeren omhulsel: in utero.
Dus je kunt onverschillig zijn en je verzetten tegen deze energie en dit enthousiasme? Geen probleem! Persoonlijk heb ik er geen immuunsysteem tegen. Er bestaat misschien een misverstand over dit gevoel, maar ik geloof dat metal het tegenovergestelde is van zijn imago als vijandige, schadelijke muziek: het is een genre dat verenigt, dat verschillen negeert, dat de deur openzet voor schandknaapjes, voor losers, voor degenen die nergens bij horen. Gewelddadig nee, maar krachtig en louterend, ja!
Naar mijn mening zijn jeugd en metal met elkaar verbonden, en dit album biedt een brug. In dit decorum maken we onszelf graag bang, houden we van monsters en laten we een zekere gecontroleerde wreedheid tot uiting komen, pardon de oxymoron.
Zoals de AC/DC-cassette 'Highway to Hell' die ik op een dag bij toeval vond op de achterbank van de R9 van mijn ouders toen ik 10 was. Van de snelweg van de hel naar de landweggetjes van het paradijs stapte ik in met de Young broers: Malcolm en zijn enorme Gretsch, als een kind dat zijn vaders gitaar had gestolen, en Angus in zijn schooluniform, een gelukkige synthese van de koorts en het enthousiasme die rock-'n-roll kan opwekken. Kinderen die volwassenen spelen en omgekeerd. "Het is een lange weg naar de top als je wilt rocken.