Danser en muzikant nemen een tafel als hun speelpartner. Ze verkennen elke ruimte en elk materiaal erop. De tafel wordt ook gebruikt om een soundtrack bij de beweging te creëren.
Een tafel is ook een grot, een klif, een hut, een toevluchtsoord. Nicolas Hubert, danser, wordt een ontdekkingsreiziger die de grote ruimten van de verbeelding wil openen met behulp van deze vierpotige architectuur.
Om beurten boven, onder, aan de zijkanten, hangend, hangend, staand? De speelruimte is oneindig. Licht bepaalt de nieuwe grenzen van dit object dat een mysterie is geworden in het dagelijks leven. Met geluid benadrukt de tafel het kleinste contact, wrijven, strelen, krassen, wat een gevoel van aanraking geeft. De muzikant, Pascal Thollet, luistert naar de gebaren en begeleidt deze verkenning door middel van een scala aan sonische emoties.
Het duo benadert beweging en materialen op een zintuiglijke manier. In een zeer grafische, miniatuurscenografie experimenteren ze met vallen als een alledaags avontuur, als een kind op weg naar het lopen.
Danser, Nicolas Hubert
Muzikant, Pascal Thollet
